Apple MacBook Air – They did it again

MacBook Air. Thin as air… Το ‘κανε πάλι το θαυματάκι της η Apple. Στις 15 Ιαν παρουσίασε τον νέο υποφορητό της, βασισμένο στο δημοφιλές Macbook, μόνο που αυτή η έκδοση είναι μισή σε βάρος, μισή σε πάχος και μισή σε δυνατότητες. Ας ξεμπερδέψω γρήγορα με τα αρνητικά του σημεία:

- 1 μόνο θύρα usb. 1 dvi και 1 ακουστικών και τίποτε άλλο!

- μη αποσπώμενη μπαταρία

- 1,6 ή 1,8 επεξεργαστή, 80 gb σκληρό (και 64 solid state προαιρετικά αντί 750 ευρώ…)

- όχι optical drive

- 1800 ευρώ τιμή εκκίνησης

Παρά τα αρνητικά του σημεία, αν ήμουν πιο πλούσιος, θα το αγόραζα για λόγους που δεν είναι του παρόντος. Το λανσάρισμά του όμως μου έδωσε την ευκαιρία να σκεφτώ γιατί συμπαθώ τόσο πολύ τη φιλοσοφία γύρω από τα mac σε αντίθεση με αυτή πίσω από τα Wintel PCs.

Ένα mac έρχεται με περισσότερα προγράμματα αρχικά απ’ ότι ένα pc. Ένα mac όμως έχει πολύ λιγότερα προγράμματα μετά από 2 μήνες χρήσης σε σχέση με ένα pc… Ο λόγος είναι ότι κυκλοφορούν εκατοντάδες προγράμματα για κάθε τι στην πλατφόρμα των windows σε αντίθεση με αυτή των mac όπου κυκλοφορούν 5-10, τα οποία simply λειτουργούν. Έτσι στην πλατφόρμα των windows έχουμε ανά πασα στιμγή τουλάχιστον 4-5 media players από τους οποίους χρησιμοποιούμε τον έναν (τον default), ενώ στα mac έχουμε μόνο το quicktime (του βάζουμε και codecs για wma και παίζει τα πάντα). Και δεν φτάνει που κυκλοφορούν άπειρα (κατά κανόνα κακά) προγράμματα για το κάθε τι, το χειρότερο είναι ότι καθένα από αυτά είναι άπληστα. Τι εννοώ? Μόλις εγκατασταθούν προσθέτουν ένα εικονίδιο στην επιφάνεια εργασίας, ένα στο quick launch bar, ένα στο μενού έναρξη, ένα στο tray, μια μπάρα στον explorer, έτσι για να είμαστε σίγουροι ότι θα το βρούμε ό,τι μα ό,τι και αν κάνουμε στο pc. Και βέβαια όλα αυτά εκτός από ακαταστασία δημιουργούν και έναν βαρύ υπολογιστή, καθώς αυτός φορτώνει περίπου 3χ προγράμματα με την εκκίνηση απ΄ όσα πράγματι χρησιμοποιούμε. Αντίθετα στον mac κατεβάζεις κάτι, το εγκαθιστάς και τέλος. Το προσθέτεις στο dock μόνο αν εσύ θέλεις.

Θα έχετε ακούσει επίσης ότι τα mac είναι πιο απλά στη χρήση. Και αυτό είναι αλήθεια. Ας πάρουμε το εξής παράδειγμα: κλείσιμο του υπολογιστή. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια (προ vista) για να κλείσεις τα windows πατούσες έναρξη (πρώτο οξύμωρο), και στο παράθυρο που έβγαινε επέλεγες μέσα από ένα drop down μενού τερματισμό. Ποιος λόγος μπορεί να υπάρχει για να έχουν τις τρεις επιλογές σε μια ολόκληρη οθόνη σε drop down menu αντί να τις έχουν δίπλα δίπλα, ώστε να μην χρειάζεται να ξετυλίξεις το μενου? Στα mac πατάς το μηλαράκι και shut down. Simple as that!

Αυτή η τάση προς την πολυπλοκότητα διαπερνά και άλλα σημεία της φιλοσοφίας των pc. Δείτε ένα iMac ή ένα Macbook και θα διαπιστώσετε ότι έχουν μόνο τα βασικά πλήκτρα του πληκτρολογίου. Όλες οι λειτουργίες γίνονται πανεύκολα μέσα από το λειτουργικό. Δείτε ένα σύγχρονο laptop και εκτός από τα βασικά πλήκτρα θα δείτε: ρυθμιστικό φωνής, πλήκτρο ενεργοποίησης ασύρματου δέκτη, 2-3 προγραμματιζόμενα πλήκτρα συντόμευσης, ξεχωριστά πλήκτρα για next track, play, pause etc, πλήκτρο ενεργοποίησης bluetooth, πλήκτρα scrolling συν τριακόσια κακόγουστα λαμπιόνια.

Επιπλέον, είναι και το θέμα του μεγέθους. Η apple έχει πιάσει το νόημα των φορητών, τα οποία πρέπει να μπορούν να μετακινούνται. Έτσι, το ιδανικό μέγεθος είναι μια οθόνη λίγο μικρότερη των 14-15 ιντσών. Αυτό τα καθιστά μικρά, ευκίνητα, πρακτικά, ενεργειακά συμφέροντα, με μια λέξη laptop. Στο άλλο μέτωπο οι pc κατασκευαστές πλασάρουν τίποτε μικρότερο από 15,4 (εκτος από κάτι vaio) και πολλά μοντέλα 17 ιντσών τα οποία ζυγίζουν αναπόφευκτα πάνω από 4-4,5 κιλά, έχουν μικρής διάρκειας ζωής μπαταρία και είναι δύσκολα στη χρήση (δοκιμάστε να γράψετε με 17” φορητό στα γόνατα σε συνέδριο). Αν θέλετε να δείτε dvd να το δείτε σε ένα dvd player στην τηλεόραση που είναι και καλύτερο γιατί δεν ακούγεται το βουητό του drive (άντε τώρα ).

Όπως βλέπετε δεν έχω τίποτα εναντίον της ποιότητας των wintel pcs. Κάθε άλλο. Πιστεύω πλέον ότι τα windows έχουν γίνει ένα πολύ σταθερό λειτουργικό με θεμελιώδη όμως λάθη, που οφείλονται στην προσπάθεια διατήρησης συμβατότητας με προηγούμενες εκδόσεις. Απλώς βρίσκονται σε λάθος δρόμο. Αυτό εξηγεί το γιατί όποιος επιλέξει mac μετά από windows δεν γυρνάει πίσω, εκτός αν υπάρχει ειδικός λόγος (πχ το θέλει για παιχνίδια). Η συνεχιζόμενη δημοτικότητα των windows δεν οφείλεται σε τίποτα περισσότερο από τη συνήθεια και την εξοικείωση. Σε μια clean slate αρχή τα mac θα κυριαρχούσαν. Είναι θέμα ψηφιακού πολιτισμού…

7 σχόλια

Σχόλια RSS TrackBack Identifier URI